امام زمان(ع) و ویژگی های او را، دوباره باید شناخت.

امامت و نقش آن را دیگر باره با دیدی عمیق تر و در گستره ای وسیع تر باید بررسی کرد.

راستی چرا عدم شناخت امام زمان(عج) همپای شرک و جاهلیت، و تکذیب او همردیف کفر و بی ایمانی شمرده شده است؟

رسول اکرم(ص) می فرماید :

« کسی که بمیرد و امام زمانش را نشناسد به مرگ جاهلیت مرده است ».

( میزان الحکمه، ج1، ص 37 )

رسول اکرم(ص) می فرماید:

« کسی که مهدی را تکذیب کند کافر است ».

(الفتاوی الحدیثیه، ابن حجر هیثمی، ص 37 )

چرا در دعای شریفه می خوانیم:

«... خدایا حجت خویش را به من بشناسان، که اگر حجت خود را به من نشناسانی، از دینم گمراه خواهم شد ».

(اصول کافی، ج1، ص 237، ح 5 )

آیا غیر از این است که جز با شناخت امام، راه هدایت را نمی توان سناخت و جز با معرفت او، به معرفت دینی نمی توان دست یافت؟

به یقین شناخت امام عصر(عج) که کلید همه ی معارف وحی است، با یادگیری نامها و القاب و تاریخ ولادت و غیبت او حاصل نمی شود.

باید در حکمت نام ها و نشان های او اندیشه کرد.

باید در شگفتی های ولادت و حیات او تأمل نمود.

باید غیبت پر رمز و راز او را به بررسی نشست و عوامل و لوازم آن را با نگاهی مسئولانه جستجو کرد.

باید در کلمات و فرمایشات امام(ع) دقت کرد.

باید در نامه ها و فرامین او تدبر نمود.

باید آنچه را که سبب خوشنودی و نا خشنودی او است، باز شناخت.

باید اهداف و آرمان های او را فهمید.

این اندیشه و تأمل و بررسی و دقت و تدبر و فهم و شناخت، مقدمه ای تعهد آفرین برای اطاعتی تعبد آمبز از امام زمان(ع) است؛ و چنین اطاعتی عین اطاعت از خدا و پیامبر(ع) است که غایت ایمان و اسلام به شمار می آید.

                                                    بسم الله الرحمن ارحيم
(( انا انزلناه فى ليله القدر ، و ما ادريك ما ليله القدر،  ليله القدر خير من الف شهر ، تنزل الملائكه و الروح فيها باذن ربهم من كل امر ، سلام هى حتى مطلع الفجر .))

 قدر، شب مقدرات
ترجمه سوره قدر: ما اين قرآن عظيم الشان را (كه رحمت واسع و حكمت جامع است) در شب قدر نازل كرديم و چه تو را به عظمت اين شب قدر آگاه تواند كرد، شب قدر (به مقام و مرتبه) از هزار ماه بهتر و بالاتر است در اين شب فرشتگان و روح (جبرئيل) به اذن خدا  نازل مى گردانند، اين شب، رحمت و سلامت و تهنيت است تا صبحگاه.

 علت نامگذاري شب قدر
از حضرت امام رضا (ع)، روايت شده است كه:
اين شب را ليله القدر ناميده اند، چون آنچه مربوط به سال است، از قبيل خوبى، بدى، زيان، سود، روزى (معيشت) و مرگ و ولادت در آن شب اندازه گيرى مىشود.
امام صادق(ع)، خطاب به (ابوبصير) فرمودند:
اى ابو محمد، در شب قدر حاجيان مشخص شده و پيشامدها و مرگ ها و روزيها و آنچه مربوط به آن سال است تا سال آينده (شب قدر ديگر) رقم مى خورد.قدر، باران رحمتى است كه در جويبار هر فرد و هر جمع به اندازه او جارى است. شخصيت افراد به گونه اى شكل گرفته كه بعضى از آنان توان پذيرش جريان رودى وسيع از رحمت و بركت قدر را دارند و برخى ديگر، زمينه كمترى براى جذب رحمت و عنايت دارند؛ برخى، هيچ گونه آمادگى ندارند تا آنجا كه زمينه وجودشان چون سنگى سخت و نفوذ ناپذير است.

 شب قدربرتر ازهزار ماه
. فردى به امام باقر (ع) عرض كرد: مراد و مقصود از اينكه شب قدر بهتر از هزار ماه است چيست؟ حضرت فرمودند: كار شايسته از قبيل نماز و زكات، صدقات و انفاقات و، انواع خوبى ها در آن شب برتر از هر كار شايسته اى است كه در مدت هزار ماه كه شب قدر در آن نيست، انجام شود.

 فلسفه شب قدر
امام باقرعليه السلام مى فرمايند: اگر خداوند كارهاى مومنان را چند برابر نكند به سر حد كمال نمى رسند، اما از راه لطف كارهاى نيكوى آن ها را چند برابر مى فرمايد تا كاستى هايشان جبران شود.

           ایام شهادت مظلومانه ی عالی ترین نماد عدالت ، مولای متقیان حضرت علی (ع) بر همه ی   

                                           دوستداران آن حضرت تسلیت باد.

« به برکت او است که آفریدگان روزی داده می شوند و به وجود او است که زمین و آسمان ثابت و پایدار می ماند ». (دعای عدیله)

نام تو بر زبان من آمد؛ زبانه شد

سيل گدازه هاي خروشان روانه شد 

گفتم به خا ک، نام تو را؛ جنگلي سرود

گفتم به شمع ، نام تو را؛ عاشقانه شد

گفتم به باد، نام تو را گرد باد گشت

گفتم به رود، نام تو را؛ بي کرانه شد

گفتم به راه، نام تو را؛ رفت و رفت و رفت ...

گفتم به لحظه ها، نام تو را .. ؛ جاودانه شد

اين حرفها – همهمه اي در غبار بود-

باران نرم نام تو؛ آمد ترانه شد.

بسم الله الرحمان الرحیم

اي نور يزدان، اي مهر بیکران 
اي فروغ بي پايان، اي خورشيد هميشه فروزان.
توبيا تا ز پرتو رويت، شب تاريک سحر گردد، ورنه اي مهر تابان، بي تو هر لحظه تيره تر گردد.
من در اين غار خسته و دلتنگ، انتظار تو را ستاره کنم، در اين شب تار وحشت زا، لحظه هاي تو را شماره کنم.
گر بيائي ستاره هاي سحر خيز، در نگاه تو رنگ مي بازند. گر بيائي کبوتران اميد، لانه ها را دوباره مي سازند.
دنيايي که در آن زندگي مي کنيم درد آلود و درد زاست، سراسر درد و اندوه است و آينده اي که در برابر ديدگانمان ترسيم مي شود: تاريک، ابهام آميز و يأس آور است.
انسانها مي آيند و مي روند و التهاب سوزان اين: «فرداي بهتر» را با خود به گور مي برند، لکن روزي ديگر، انساني ديگر، اين اميد بي پايان را از نو آغاز مي کند.
اميد به بهروزي و انتظار: « فردائي نکوتر» حديث نفس انسانها و خواست مشترک توده هاست.
اين انتظار و اميد به نوار خاصّي از مکان و مقطع خاصّي از زمان محدود نمي شود، بلکه همه ي انسانها، در همه ي اعصار و امصار، در تب و تاب اين انتظار مي سوزند و مي گدازند، تا روزي دست نيرومند الهي از آستين غيبت بيرون آيد و آرزوي ديرينه ي جامعه ي بشري را بر آورده سازد و رويا هاي طلائي افلاطون را تحقق بخشد و جامعه اي برتر از «مدينه ي فاضله » بر اساس عدالت و آزادي بنياد نهد.

به اميد آن روز