معرفت خود را نسبت به امام زمان(عج) بیشتر کنیم
شیعه و سنی از پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله نقل کرده اندکه:
مَن ماتَ وَ لَم یَعرف اِمام زَمانِهِ ماتَ میتَهً جاهِلیه (۱)
آنکه بمیرد و حال آنکه امام زمان خویش را نشناخته باشد به مرگ جاهلیت مرده است( گویی از اسلام بهره ای نبرده است)
روایات زیادی از معصومین (ع) ذر اهمیت شناخت و معرفت نسبت به امام و پیشوایان زمان واد شده است؛ به گونه ای که بعضی از روایات کسب معرقت را شرط پذیرش عبادات می دانند. همانگونه که امام صادق(ع) در بیان آیه ی « وَ لله الاسماءُ الحُسنی فاَدعوهُ بها» فرمود: «به خدا قسم! ما آن اسماء حسنای الهی هستیم که خداوند هیچ عملی را از بندگان نمی پذیرد، مگر با شناخت و معرفت ما»(۲).
امام محمد باقر(ع) نیز در همین زمینه می فرماید:« به خدا سوگند! اگر کسی از شرک توبه کند، و به خداوند در روز قیامت ایمان بیاورد، و اعمال شایسته انجام دهد، اما به ولایت و محبت و شناختن فضل ما هدایت نیابد، آنها هیچ فایده ای به او نمی بخشد»(۳).
با توجه به این احادیث و سایر احادیثی که از پیامبر اکرم(ص) و ائمه ی معصومین (ع) بیان شده است، معرفت و شناخت پیشوای زمان یعنی حضرت مهدی ( عجل الله تعالی فرجه الشریف) بر هر فردی واجب است.
مقصود از شناخت و معرفتی که ائمه بر آن تاکید فرموده اند،شناخت ولی خدا و جانشین پیامبر اکرم(ع) در هر دوره به نام، نسب و خصوصیات می باشد. یعنی بدانیم امام مفترض الطاعه، و خلیفه ی خدا در زمین و جانشین رسول خدا(ع) در هر زمان کیست؟ و ولایتش چگونه است؟ و وظیفه ی ما در قبال او چیست؟ چرا که معرفت او کلید تمام ابواب خیر و سعادت و رحمت می باشد.
بدیهی است چنین شناختی وقتی می تواند در زندگی فردی و اجتماعی منشأ اثر و تحول گیرد و ما را به سر منزل مقصود رهنمون سازد، که با اطاعت محض و پذیرش قلبی همراه باشد. و الا بوده اند بسیاری از کسانی که در زمان خود ائمه (ع) آنها را به خصوصیات و نام و نسب می شناختند اما بعلت نپذیرفتن ولایت، و اطاعت نکردن از آنها گمراه شدند.
سلیم بن قیس از امیر مومنان حضرت علی علیه السلام پرسید: کمتر چیزی که آدمی به آن گمراه می شود چیست؟
حضرت فرمودند: آن است که نشناسد کسی را که خداوند اطاعت او را امر کرده، ولایت و محبت او را واجب گردانیده، او را حجت خود در زمین قرار داده و گواه خود بر خلق نموده است.
پرسید: یا امیر مومنان، ایشان کیستند؟
فرمود: کسانی هستند که خداوند اطاعت آنها را مقرون به اطاعت خود و پیغمبرش نموده، و فرموده است" « اطیعو الله و اطیعوا الرسول و اولی الامر منکم»(۴)
پس سلیم سر مبارک حضرت را بوسید و گفت : برای من (مطلب) را واضح کردی، و غم از دل من برداشتی و هر شکی که در دل من بود بر طرف نمودی(۵)
نکته ی بسیار مهمی که باید به آن توجه داشت این است که شناخت و معرقت نسبت به ججت خدا جز با عنایت خداوند حاصل نمی شود، لذا باید از درگاه الهی توفیق شناخت و معرفت امام زمان(ع) را در خواست کنیم، همانگونه در دعایی که خواندن آن نیز در عصر غیبت تاکید شده آمده است:
اللهم عرفنی نفسک ...
بار الها ! خودت را به من بشناسان که اگر خود را به من نشناسانی پیغمبرت را نخواهم شناخت، پروردگارا ! پیغمبرت را به من بشناسان که اگر پیغمبرت را به من نشناسانی حجت تو را نخواهم شناخت. بار الها حجت خود را به من بشناسان که اگر حجتت را به من نشناسانی از دینم گمراه می گردم. خداوندا ! مرا به مرگ جاهلیت نمیران و دلم را (از حق) پس از آنکه هدایتم فرمودی منحرف مگردان. (۶)
-----------------------------------------------------------------
1- بحارالانوار، ج51، ح7، ص 160
2- ترجمه مکیال المکارم ج1، ص31
3- امالی شیخ طوسی، ص 259
4- نساء 59
5- معانی الاخبار، ص394
6- مفاتیح الجنان، دعا در غیبت امام زمان(ع)
نقش انتظار در زندگي منتظر
اينگونه است كه منتظران، از وجود آن" آفتاب پشت ابر" بهره مي برند و چنين جرعه نوش باده شوقند و سرمست از صهباي عشق!
اميد به آمدنش، انگيزهآفرين تلاش و حركت است و برديدگان مشتاق دلدادگان او، "سرمه انتظار!"
اينان، پاي بندي به رضاي مولا را، كه در سايه تقوا و پرواست، تمريني براي اطاعت عصر حضور قرار مي دهند و آنگونه كه امام صادق عليه السلام فرمود منتظران ظهور در عصرغيبت اند و گوش به فرمان او در هنگام حضور:" طوبي لشيعة قائمنا، المنتظرين لظهوره في غيبته و المطيعين له في ظهوره..."(1)
بذر انتظار، زندگي منتظران را بارور مي سازد و به زندگي ها شور و اميد مي بخشد، تا در ساختن فردايي روشن و سعادت بخش، سهيم و شريك باشد.
تلاش و تحرك، ثمره بذر مقدس انتظار است.
آنان كه ديده اميدوار خود را به روزي دوخته اند كه با آمدن مهدي" عجل الله تعالي فرجه الشريف" سايه عدالت جهاني همه جا و همه كس را فراگيرد، اگر از پيشگامان اين عدالتخواهي و عدل گستري نباشند، به آن اميد و اين اميدواري بايد به ديده ترديد نگريست.
بايد پرسيد، در خودمان و جامعه مان و محيط زندگي مان، چه تمهيدات و زمينه هايي را براي تحقق اين آرمان گوهرين فراهم ساخته ايم؟
آن امام موعود براي عدل گستري جهاني، نيرو و ياور مي خواهد، افسر و سرباز مي طلبد، پذيرش و اطاعت و فداكاري و جانبازي لازم است.
آناني منتظران واقعي اند كه مشتاقند هستي خود را فداي اهداف الهي مهدي"عجل الله تعالي فرجه الشريف" كنند.
امروز، نيروهاي خالص، مطيع، پا به ركاب و جان بر كف كجايند و در چه شرايطي به سر مي برند؟
انتظار بدون خودسازي و تعهد و تقوا و شهادت طلبي امت منتظر بي معناست.
دين باوران آماده جهاد، شايسته اين وصف اند و منتظر تحقق وعده الهي!
اگر مهدي زهرا" عجل الله تعالي فرجه الشريف"باز گردد.
جهان آيينه اعجاز گردد
سرم را پيش پايش مي گذارم
كه با خاك رهش دمساز گردد
اينكه فرموده اند، فرج شما در " انتظار فرج" است، اشاره به اين تحول كيفي در رفتار و آمادگي و تلاشگري منتظران هم دارد و چنين است نقش انتظار، در زندگي منتظران!
پی نوشت: ۱- منتخب الاثر ص ۵۱۴ جواد محدثی منبع : سایت تبیان
برای سلامتی مهر بیکران، امام زمان(ع) صلوات
اللهم صل علی محمد و آل محمد
مهر بیکران، پدر ی مهربان
طفلی را در نظر بگیرید که زشت و بد ترکیب و بدقواره است. او در نظر ما، به گونه ای است که حاضر نیستیم وی را بنگریم، چه رسد به اینکه او را در آغوش بگیریم و یا ببوسیم! اما ... مادر این طفل، او را در بغل می گیرد و می بوسد و قربان صدقه اش می رود. این طفل زشت در نظر مادر به فرشته می ماند!
حال اگر این طفل، با کودکان دیگر بد رقتاری کند، سخنان ناروا بگوید، و هر روز یک گرفتاری به بار آورد، چطور؟ آیا پدر و مادر، او را از فرزندی خود حذف می کنند یا از منزل بیرون می رانند؟ آیا اگر این فرزند بیمار شود؛ غمخواری و تیمارش نمی کنند؟
امام رضا(ع) در ضمن بیان ویژگی های امام معصوم می فرماید:
« امام، همنشین پر مهر، پدر مهربان، برادر دلسوز، و مادر نیکوکار نسبت به فرزند خرد سال است.»(1)
امام زمان(عج) از پدر به ما نزدیک تر است. همانند پدر که دائما ً از فرزندان خود مراقبت می کند، مواظب ما است و ما را فراموش نمی کند. خدا او را مرجع و ملجأ و پناه ما قرار داده است؛ ( الکهف الحصین). (2)
فرزندی که بد کرده باشد، آنگاه که شب فرا می رسد، به خانه بر می گردد، کنار در می نشیند، دست مقابل صورت می گیرد و تمنای بخشش دارد ...
آغوش مادر باز است و نگاه خشم آلود پدر، مهری شیرین در پس خود دارد. فرزندشان را می بخشند و پناهش می دهند.
ما آن کودکانیم که روح و روان خود را پلید و آلوده ساخته ایم، در منجلاب گناه غوطه وریم. و راه به جایی نداریم.
« اگر زمین گناهان مرا می دانست، مرا در خود فرو می برد. اگر کوه ها می دانستند، مرا سخت در هم می شکستند. اگر آسمانها می دانستند، بر سرم ویران می شدند. اگر دریاها می دانستند، مرا غرقه می ساختند.» (3)
با این کوله بار سنگین، در خانه ی امام زمان عجل الله تعالی فرجه را می زنیم. به پناه او می رویم. او را شفیع قرار می دهیم و از محضرش استمداد می کنیم.
دلسوزی امام زمان عجل الله فرجه و رسیدگی آن حضرت به حال امت خویش، و محبت و لطف حضرتش به دوستداران و پیروانش در چنان اوجی است که محبت پدر و مادر جلوه ای کوچک از آن است.
عالم عامل و زاهد، جناب سید ابن طاووس می گوید:
سحرگاهی به سرداب مقدس رفتم. دیدم امام زمان عجل الله فرجه در ان مکان نورانی] مشغول دعا هستند. با خودم گفتم آقا چه دعایی می خوانند و از خدا چه می خواهند؟ شنیدم چنین می فرمایند:
« خدایا همانا شیعیان ما، از تابش انوار و باقیمانده ی طینت ما آفریده شده اند. اینان با تکیه بر محبت و ولایت ما گناهان زیادی مرتکب می شوند. پس اگر گناهان ایشان، بین تو و ایشان است، از آنان در گذر، که ما از ایشان راضی شدیم. و اگر آن گناهان بین خودشان است، پس میان ایشان را اصلاح فرما، به خمس ما قصاص کن، ایشان را در بهشت وارد کن، از آتش دورشان فرما، و بین ایشان و دشمنان ما، در غضبت جمع نکن.» (4)
آن بزرگوار - بدون اینکه نیازی به حقیرانی رو سیاه مانند ما داشته باشد - اینگونه با لطف و مهربانی، در خلوت، به آن مکان مقدس می آید، و اینگونه برای ما، دست به دعا بر می دارد.
مهربانی او به وسعت هستی است. رحمت او به ژرفای همه سینه هاست. عشق او جلوه ایدارد مادرانه، ساحتی دارد پدرانه و ...
اینک از تو می پرسم : آیا سزاور است ما با پدر مهربان خود رفتاری کنیم که دلش آزرده شود، آن هم در برابر این همه محبت؟
1- اصول کافی، ج 1، باب نادر جامع فی فضل الامام و صفاته، ح1
2- امام سجاد(ع)، صلوات روزهای ماه شعبان، مفاتیح الجنان.
3- مفاتیح الجنان، دعای بعد از زیارت امام رضا(ع)
4- جنه المأوی، محدث نوری( به ضمیمه بحارالانوار، ج 53) ص 2, 3 ، ح 55 .
روایت است که شب، هور چون نمی تابد
و شب بهانه برای سحر نمی یابد
و بعد خفتن خلق مه که می تابد
امام عصر(عج) دعا میکند، نمی خوابد
درست نیست که اشک از دو دیده اش بارد
دعا کند سر انگشتها فرا دارد
غم من و تو به قلب شکسته بسپارد
برای بخشش ما سر به خاک بسپارد ...
بشارت قرآن به دولت الهی آخر الزمان
در آن عصر ، زمام اجتماع كبير جهاني از دست بيدادگران بيرون رود و حكومت و داوري بدست با كفايت برگزيدگان خدا و پرهيزگاران افتد. و رياست و دولت حقّه الهيه و زمامداري جهان بشريت، به امر لازم الاجراء الهي در آن زمان، مخصوص موعود كل ملل و مرغوب عموم طوائف ، حضرت مهدي قائم آل محمد(صل الله عليه و اله) ، حجت بن الحسن العسكري خواهد بود.
قرآن كريم كه مهمترين منبع اسلامي است، در اين زمينه يك بحث كلي و اصولي دارد ، بدون اينكه وارد جزئيات بشود؛ يعني خبر از تحقق يك حكومت عدل جهاني در سايه ايمان مي دهد.
چند نمونه از آياتي كه اين بحث را مطرح ساخته ذيلاً از نظر مي گذرانيم:
ادامه مطلب
.jpg)
