از روزی که در نهر جانمان فرات سوز و علقمه ی عطش جاری ساخته اند، از شبی که در پیاله ی دلمان شربت گوارای ولایت ریخته اند، دلمان یک حسینیه ی پر شور است.

در حسینیه ی دلمان، مرغهای محبت سینه می زنند و اشکهای یتیم در خرابه ی چشم، بی قراری می کنند.

سینه ی ما تکیه ای قدیمی است، سیاهپوش با کتیبه های درد و داغ، که درب آن با کلید « یاحسین » باز می شود و زمین آن با اشک و مژگان، آب و جارو می شود.

ما دلهای شکسته ی خود را وقف اباعبدالله کرده ایم و اشک خود را نذر این کربلا، و این « وقف نامه » به امضای حسین(ع) رسیده است.

صبحا وقتی سفره ی عزا گشوده می شود، دل روحمان گرسنه ی عاطفه و تشنه ی عشق می شود. ابتدا چند مشت « آب بیداری » به صورت جان می زنیم تا « خواب غفلت » را بشکنیم.

زیارتنامه را که می بینیم، چشممان آب می افتد و « السّلام علیک » را که می شنویم، بوی کربلا به مشام ما می رسد.

توده های بغض در گلویمان متراکم می گردد و هوای دلمان ابری می شود و آسمان دیدگانمان بارانی!

سرسفره ذکر مصیبت، قندان دهانمان را پر از حبه قند های « یا حسین » می کنیم و نمکدان چشممان دانه دانه اشک بر صورتمان می پاشد، به دهان که می رسد، قند و نمک در کاممان می آمیزد و این محلول شور و شیرین با درمان عشق ماست و ما نمک گیر سفره ی حسین می شویم و این است که تا آخر عمر، دست و دل از حسین(ع) بر نمی داریم.

آنگاه، جرعه جرعه زیارت عاشورا می نوشیم و سر سفره ی توسل ولایت را لقمه لقمه در دهان کودکانمان می گذاریم.

در این خشکسالی دل و قحطی عشق، نم نم باران اشک، غنیمتی است! خدایا!... ما را به چشمه ی کر بلا تشنه تر کن!

                                                                                                        جواد محدثی

امام زمان(عج) تنها وارث بر جای مانده از امام حسین علیه السلام، ادامه دهنده ی راه، برافرازنده ی پرچم هدایت، شمشیر امام حسین(ع)، انتقام گیرنده از دشمنان، خونحواه واقعی و احیا کننده ی حق امام حسین(ع)، زائر همیشگی و مرثیه خوان دلسوخته و گریه کننده ی داغدار امام حسین(ع) است.

اوست که امام حسین(ع) را خوب می شناسد، و به محرومیّت و مظلومیّت او خوب آگاه است.

اوست که به دیده ی بینای امامتش، لحظه به لظه ی عاشورا، و حماسه آفرینی های عاشورائیان را می بیند، و تلخی مصیبت شان را همیشه در کام جان دارد.

اوست که رنج غربت و تنهائی امام حسین(ع)، سوز تشنگی طفلان خردسال، و داغ جانکاه شهادت یاران و فرزندان امام حسین(ع) را بیشتر از هرکس، احساس می کند.

اوست که دردِ اسارتِ فرزندانِ رسول الله( صلی الله علیه و آله وسلّم را می فهمد)، سوزش تازیانه و سیلی را بر پهلو و صورت یتیمان کربلا درک می کند، سنگینی اهانت ها و شماتت ها و بی حرمتیهای به اهل بیت علیه السلام را، با روح و جان خود لمس می کند.

اوست که از سر درد خود می نالد و خطاب به جدّ یزرگوار خویش، امام حسین(ع) می گوید:

« اگر روزگار مرا به تأخیر انداخت و تقدیر الهی مرا از یاری تو باز داشت و نتوانستم با دشمنان تو بجنگم، اکنون هر صبح و شام بر تو ندبه و زاری می کنم و برایت بجای اشک، خون می گریم. »

                                                                                (فرازی از زیارت ناحیه ی مقدسه)

  مهر بیکران

زیارت ناحیه مقدسه اشکواره ی مهر بیکران، امام زمان(عج) بر امام حسین(ع)

زيارت ناحيه مقدسه، يكى از زيارات مشهور امام حسين(ع) است. اين زيارت در روز عاشورا و غير آن خوانده مى شود و به اصطلاح، از زيارات مطلقه است. اين زيارات، آموزه هايى از عشق، معرفت، سوز، حماسه و توسل زائر به شمار مى رود كه در عين مرثيه بودنش مسؤليت آفرين و حركت ساز است. اين زيارت، از امام زمان(ع) صادر شده است و صحنه كربلا و حادثه بزرگ عاشورا را به زيباترين وجه در مقابل چشمان اشكبار و قلب داغدار شخص زائر مجسم مى نمايد و او را در متن واقعه عاشورا قرار مى دهد. و آنگاه كه سراسر وجود انسان را سرشار از عشق و معرفت كرد، جانش را با تولّى و تبرى مأنوس مى سازد و سلام بر حسين و يارانش، و بيزارى از يزيد و يزيديان تاريخ را ورد قلب و زبانش مى نمايد.

اين زيارت با سلام بر پيامبران الهى و اولياى دين، ائمه اطهار(ع) آغاز مى شود سپس، با سلام بر امام حسين(ع) و ياران با وفايش ادامه مى يابد. پس از آن، به شرح كامل اوصاف و كردار امام حسين(ع) پيش از قيام، زمينه هاى قيام حضرت، شرح شهادت و مصايب آن حضرت، و عزادار شدن تمام عالم و موجودات زمينى و آسمانى مى پردازد. در پايان، با توسل به ساحت قدس ائمه اطهار و دعا در پيشگاه خداوند متعال، پايان مى پذيرد.

کجاست جوینده ی خون شهید کربلا؟

اَینَ الطالِبُ بدَم المَقتُول بکربلا

کاش بودم و پیمان می بستم و بر سر پیمان باقی می ماندم.کاش پیمان نمی شکستند. کاش با امامشان می ماندند.

صف آرایی بزرگی بود همه ایستاده و یا نشسته زیر آفتاب سوزان، ولی امیدوار به رحمت واسعة الهی، قرار بود ندای حق از جانب پروردگار بوسیلة آخرین پیامبر خدا- صلی الله علیه و آله و سلم- به سان رحمت به پیروان آن حضرت نازل شود.

مگر چه شده بود؟  

 همه منتظر بودند تا پیامبر خاتم- صلی الله علیه و آله و سلم- اعلام كند که بعد از خود چه کسی سرپرستی و صاحب اختیاری را به عهده خواهد گرفت. همه دست به سینه، دل به فرمان او بسته اند. از راه های دور و نزدیک آمده بودند تا بشنوند و ببینند، آخرین پیام پیامبر خود را که بارها در جاهای مختلف بیان کرده بود.

 آنها که شنیدند و بودند به آنها که نشنیده اند و نبوده اند برسانند. پدران و مادران به فرزندانشان و همان طور به نسل های بعد تا قیامت منتقل شود. پیام ولایت در یک زمان و مکان مشخص گفته شد، ولی برای تمام نسل ها و زمان ها قابل اجرا است.

آه خدای من! آرزو داشتم كه آن شوره زار را در آن روز گرم توقف دیده بودم!

 دست بیعت به امام زمانم می دادم.گویند تشت هایی قرار دادند پشت پرده، که خانم ها به این ترتیب با مولای خود عهد ببندند.اگر من آنجا بودم آن آب را سرمه ای بر چشمان خود و یارانم می کشاندم چون به واسطة آن امام،برکت پیدا کرده بود و مثل جانم از آن دفاع می کردم.

ولی چه شد؟ چه بیعتی که فقط چند صباحی گذشت و در روز شهادت پیامبر اکرم 28 صفر وقتی گل باغ بهشت را از بین مردم چیدند، بلافاصله جریان سقیفه و داستان غم انگیز شهادت حضرت زهرا- سلام الله علیها- و غم هایی که بر ائمة اطهار را وارد کردند. اگر حقیقتاً بیعت راستین بود این همه خون های نا حق از اهل بیت نمی ریخت.

حالا بیایید با هم دست به آسمان برداریم و با خدای خود پیمان ببندیم که با امام زمان خود هستیم و به ولایت و امامت امام عصر- علیه السلام- می مانیم. آن روز خدا را شکر می کنیم که ولایت امیرالمؤمنین علی- علیه السلام- را پذیرفته ایم و بر سر پیمان با امام مهدی- علیه السلام- خواهیم ماند.

                                                                                                 منبع: سایت کانون انصار

بدانيد كه آخرين امامان، مهدي قائم از ماست. اوست غالب بر اديان، اوست انتقام گيرنده از ظالمين. اوست فاتح قلعه ها و منهدم كننده آنها. اوست غالب بر هر قبيله اي از اهل شرك و هدايت كننده آنان. بدانيد كه اوست انتقام گيرنده همه خون هاي اولياء خدا. اوست ياري دهنده دين خدا. بدانيد كه اوست استفاده كننده از دريايي عميق. اوست كه هر صاحب فضيلتي را به قدر فضلش و هر صاحب جهالتي را به جهلش نشانه مي دهد. اوست وارث هر علمي و احاطه دارنده به هر فهمي.

بخش اول: حمد و ثنای الهی