شیعه و سنی ازپیامبر اسلام صلی الله علیه و آله نقل کرده اند که : مَن ماتَ وَ لَم یَعرف اِمام زَمانِهِ ماتَ میتَهً جاهِلیه

« آنکه بمیرد و حال آنکه امام زمان خویش را نشناخته باشد به مرگ جاهلیت مرده است.» بحارالانوار ج 23 باب 3.

یعنی هیچ بهره ای از اسلام نبرده و کافر از دنیا رفته است. از آنجا که این سخن در مواقع و موارد مختلف بیان شده و توسط افراد مختلف نفل شده است، الفاظ گوناگونی از این حدیث شریف و مهم، اما با همان مضمون و معنایی که ذکر کردیم نقل شده است.

سُلَیم بن قیس، یکی از یاران فرزانه حضرت علی علیه السلام نقل می کند که: به امیرالمؤمنین علی علیه السلام عرض کردم کمترین چیزی که به آن آدمی گمراه می شود، چیست؟

آن حضرت فرمود:

« اینکه آدمی کسی را که خدا دستور داده است تا از او اطاعت کند نشناسد و نداند که چه کسی را خداوند واجب فرموده تا ولایت و سرپرستی او را بپذیرد و نداند که حجت او در زمین کیست و شاهد و گواه خداوند بر مردم چه کسی می باشد. اگر کسی اینها را نداند و نشناسد براستی که گمراه و سر گشته در دین است. »

سلیم می گوید: از حضرت علی علیه السلام پرسیدم: کسانی که این ویژگیها را دارند کیانند؟

و آن حضرت فرمود:

« همان کسانی که خداوند از ایشان همراه خود و پیامبرش نام برده و فرموده است:

ای کسانی که ایمان آورده اید از خدا و رسول و صاحبان امر اطاعت کنید. » بحار الانوار ج 23 ص 82.

اینک به نقل چند سخن گرانقدر می پردازیم که در آنها به بیان اهمیت مسأله پایداری در « امر ولایت » در دوران غیبت و نهان زیستی مهر بیکران، امام زمان(عج)، پرداخته است:

ابو بصیر، از یاران پاکباخته حضرت صادق آل محمد علیه السلام نقل می کند که آن حضرت فرمود:

« طوبی از آن کسی که در زمان غیبت قائم ما به امر – ولایت و امامت – ما تمسّک جسته باشد. آن کسی که پس از هدایت الهی دلش دیگر به کژی نگراید. »

ابو بصیر می گوید: من از امام صادق علیه السلام پرسیدم: فدایت شوم طوبی چیست که پاداش چنین کس ارجمندی است؟

و آن حضرت پاسخ داد:

« طوبی درختی است در بهشت که ریشه در خانه علی بن ابی طالب علیه السلام دارد و هیچ مؤمنی نیست که شاخه ای از آن درخت بهشتی در خانه اش نباشد. چنانچه خداوند در وصف اهل بهشت می فرماید:

طوبی از آن ایشان است و جایگاه و سرانجامی نیکو خواهند داشت. » بحارالانوار ج 53 ص 123.

البته در زبان عربی طوبی معمولاً به « خوش بحال » ، « خوشا بر احوال » ترجمه می شود. آنچه امام صادق علیه السلام فرموده است جلوه الهی و آخرت این کلمه می باشد.

روایت دیگر از امام سید الساجدین حضرت زین العابدین علیه السلام است که فرمود:

« کسی که در روزگار غیبت قائم ما، در امر ولایت ما ثابت قدم و استوار باقی بماند و نلغزد، چنان است که خداوند پاداش هزار شهید، مانند شهدای جنگهای بدر و اُحد به آنها عطا می فرماید. »

یاد آوری می کنیم که اینها، پاداش کسانی است که به اصل مسأله مهم ولایت و امامت در دوران غیبت و پنهانی حجت خدا، معتقد هستند.

به روایت بعدی، در همین باره توجه کنید:

حضرت امام محمد باقر علیه السلام فرمود:

« روزگاری بر مردم خواهد آمد که امام و پیشوای ایشان، از چشم آنها غایب و پنهان می گردد. »

سپس حضرت افزود:

«پس خوشا به احوال کسانی که در زمان - غیبت – در امر - ولایت -  ما ثابت قدم و استوار می مانند.»

و آنگاه امام علیه السلام  پاداش عظیمی را که خداوند برای این گروه از مؤمنان پایدار، مهیّا فرموده است، بیان می کند:

« کمترین پاداش و ثوابی که برای آنان خواهد بود آن است که خداوند عزوجل ایشان را مورد خطاب مهر آمیز خویش قرار می دهد و می فرماید:

بندگان من! شما به سرّ و پنهان من ایمان آوردید و غیبت و نهان مرا تصدیق کردید و آنرا درست دانستید. پس بشارت باد بر شما بخاطر پاداش نیکویی که از جانب من نصیبتان خواهد شد. »

و آنگاه امام علیه السلام منزلت والای آن مؤمنان آخرالزمان را به بیان خداوند، چنین ترسیم می فرماید:

« شما مردان و زنان مؤمن، براستی که بندگان من هستید. و من اعمال بندگانی چون شما را می پذیرم و از گناهان افرادی چون شما در می گذرم و شما را می آمرزم و بخاطر شما باران رحمت بر دیگر بندگان فرو می فرستم و بلا و مصیبت را زا آنان باز می دارم و اگر شما نباشید عذاب را بر مردم –گناهکار- فرود می آوردم. » بحارالانوار ج 52 ص 135.

در آخرین روایت که نقل می کنیم با تأکیدی دوباره ارزش و اهمیّت « دینداری »، در دوران غیبت حضرت مهدی علیه السلام بیان شده است:

حضرت امام صادق علیه السلام فرمود:

« برای صاحب این امر - حضرت مهدی علیه السلام – غیبتی خواهد بود. هر کس در روزگار غیبت او دین خود را حفظ کند مانند کسی است که تیغهای تیز گیاه قتاد را با دستش صاف و هموار سازد.

سپس حضرت با دست مبارک خویش اشاره فرمود که چگونه با دست، تیغهای قتاد را باید هموار ساخت. آنگاه افزود: کدامیک از شما تا به حال توانسته است خارهای خنجر گونه قتاد را بدست گیرد؟

سپس حضرت سر به زیر افکند و مدتی سکوت کرد و آنگاه افزود:

برای صاحب این امر غیبتی است که در روزگار دشوار غیبت، هر بنده خدایی باید تقوا پیشه کند و دینش را حفظ نماید. » بحار الانوار ج 53 ص 135.

اجازه دهید یک بار دیگر فشرده ی روایاتی را که در این بخش آوردیم، ذکر کنیم:

1-      هر کس امام زمانش را نشناسد، به مرگ جاهلیت مرده است.

2-      کمترین درجه گمراهی، عدم شناخت امام زمان است.

3-      امام یعنی کسی که خداوند اطاعت از او را در ردیف اطاعت از خود و پیامبرش قرار داده است.

4-      کسانی که در دوران غیبت، در امر ولایت و امامت استوار می مانند، پاداشی عظیم نزد خداوند دارند.

5-      پاداش ایشان بهره ای از درخت طوبی است که درختی بهشتی است که ریشه در خانه علی(ع) دارد.

6-      پداش دیگر مؤمنان ثابت قدم در روزگار غیبت همانند پاداش هزار شهید، مثل شهدای بدر و احد است.

7-      پایداران در امر ولایت، در دوران غیبت، مورد خطاب خاص حضرت حف واقع می شوند.

8-      خداوند آن رادمردان مؤمن آخرالزمان را به پاداش ویژه بشارت می دهد.

9-      آنان بندگان خدایند و اعمالشان مورد قبول خداوند است و گناهانشان مشمول آمرزش پروردگار.

10-   خداوند بواسطه وجود آنان باران نازل می کند و بلا را برطرف می سازد و عذاب فرود نمی آورد.

11-   استواری و پایداری در دین و ولایت امام زمان در دوران غیبت بسیار بسیار دشوار است.

12-   مؤمنان حقیقی در روزگار غیبت امام زمان باید تقوا پیشه سازند و به دین خدا تمسّک جویند.

                                                منبع : کتاب پاداش انتظار، نوسینده : دکتر نادر فضلی

تیک تاک؛ تیک تاک؛ ...

عقربه های ساعت بی قرارند. انگار می خواهند زمان زودتر سپری شود.

چند ساعتی است فکر می کنم قلب ساعتم تند تر می زند. گویی منتظر کسی است که اینقدر بی تاب شده؛ ولی او کیست؟

به تقویم نگاه می کنم امروز پنجشنبه بود که تمام شد. آفتاب بساط خود را جمع می کند. لحاف نارنجی رنگ خود را می کشد و به امید صبح فردا به خواب می رود. کوه به فکر فرو رفته و چشم به افق می دوزد. همه مضطرب به ساعت می نگرند. هیچ کس نمی خواهد جای عقربه های ساعت باشد. باید هرچه در توان دارند بدوند به سوی ساعتی نا مشخص که وجود دارد.

کم کم صبح می رسد. خورشید خمیازه ای می کشد و با چشمان خواب آلودش از پشت کوه ها به ما نگاه می کند. از آن دور دستها یک سیاهی به چشم می خورد. آری پرستوست. همه منتظر او بودند.

بالهایش خسته شده و رمقی برای پرواز ندارد. همین طور اشک می ریزد. و سرش را پایین انداخته و می آید. روی شاخه سپیدار می نشیند. همه او را می نگرند حتی آفتابگردان. و پرستو سری تکان می دهد و این بار هم می گریند.

سرو کمرش خم می شود. چکاوکان که خود را برای نغمه سرایی آماده کرده بودند شیون می کنند. مرغ عشق همسایه هم نمی خواند. هوا ابری است.

بعضی ها به کار مشغول می شوند؛ اما آفتابگردان سرش را بر میگرداند و به خورشید می اندیشد و کوه پیر آهی کشیده و آرام آرام می خوابد انگار به این جمعه ها عادت کرده است.

ولی کمی نزدیکتر باغچه کوجک حیاط ما حال و هوای دیگری دارد. بید ناله ای می کند و دیوانه وار خود را به دیوار حیاط می کوبد. نیلوفر حرف پرستو را باور ندارد؛ هرچه توان دارد در ساقه اش جمع می کند و خود را بالا می کشد شاید در آن دور دستها او را ببیند.

غمگین تر از همه، گلهای محمدی، یاس و نرگس هستند که باز سرشان را پایین می اندازند و یاس از عمق وجودش آهی سر می دهد. نرگس تنها در گوشه ای از باغچه سرش را به دیوار تکیه می دهد و ناگهان شبنمی یر گلبرگهای افسرده اش می غلطد.

آری آسمان هم برای او باران میگرید. با دستانی لرزان روی پنجره می نویسم:

« این جمعه هم نیامدی ... »

پنجره هم  برای این حرف من می گرید؛ و همه نا امید که ناگاه در آن دور دستها، پشت ابرهای سیاه، خورشید بر زمین بی روح می تابد. و آنگاه محمدی ها، یاس ها و نرگس، همه به او می نگرند و او نوید می دهد همه را به  بهار به بهاری که خواهد آمد و باز هفته ای دیگر در انتظار. در انتظار طراوت و شادابی و ....

تعبیری که حضرت خاتم محمد مصطفی صلَّی اللهُ عَلَیهِ وَ آلِه وَ سَلَّم ذر وصیّت خود به امیر مؤمنان حضرت علی علیه السلام برای مؤمنان آخر الزمان به کار برده اند:

یا علیُّ، واعلَم اَنَّ اَعجَبَ الناسِ ایماناً و اَعظَمَهُم یقیناً قومٌ یَکُونُونَ فی آخِرِ الزِّمانِ لَم یَلحَقُوا النَبیَّ و حَجَتهُمُ الحُجَّةُ فآمَنُوا بسَوادِ عَلی بَیاض.

ای علی، بدان که شگفت انگیز ترین ایمان ها در مردم و بزرگترین یقین ها در ایشان، از آنِ گروهی است در آخرالزمان که پیامبر صلَّی اللهُ عَلَیهِ وَ آلِه وَ سَلَّم  را درک نکرده اند و امام علیه السلام هم از دیدگانشان پوشیده است و ایمانِ آنها به واسطه ی سیاهی روی سپیدی است.( منظور قرآن و احادیث اهل بیت علیه السلام)                           کمال الدین باب 25 ح8.